Doceniamy to co czego nie mamy w zasięgu ręki...

Nieprzespane noce, 24 godzinna opieka nad małym bezbronnym nie potrafiącym powiedzieć wprost co mu dolega niemowlakiem, karmienie piersią i nachodzące myśli o tym, że jestem przez najbliższe kilka miesięcy "uziemiona", sprawiły że nagle potrafiłam wyciągnąć z tej sytuacji pewną pożyteczną dla mnie rzecz, a mianowicie nauczyłam się doceniać...Wcześniej nie doceniałam tego, że mogłam pomalować paznokcie, przeczytać książkę, miałam mnóstwo wolnego czasu zarezerwowanego tylko dla siebie i męża, mogłam uczęszczać na różnego rodzaju zajęcia dodatkowe, byłam czasowo niezależnym człowiekiem, byłam wolna, za nikogo nieodpowiedzialna, tylko za siebie. Wtedy tego nie doceniałam. Ba! Byłam zblazowana tym swoim wolnym czasem, wszystkie powyższe czynności były dla mnie "normalne" nie zachwycałam się nimi za bardzo, bo uważałam, że nie ma czym, bo cóż w tym ciekawego, że sobie paznokcie pomaluję, albo zrobię dzień SPA, nic specjalnego, milion razy to robiłam, żadne mi tu odkrycie! Nawet wyjścia z przyjaciółmi, imprezy, koncerty nie stanowiły dla mnie większego powodu do nieograniczonej euforii, owszem lubiłam wychodzić, ale to również było dla mnie osiągalne, na wyciągnięcie ręki, nie potrafiłam delektować się tamtymi chwilami.

Macierzyństwo przywróciło mi radość do tak drobnych rzeczy, teraz to wszystko doceniam. Randka z mężem, wyjście ze znajomymi, czy to "zwyczajne" pomalowanie paznokci stało się dla mnie powodem do ogromnego zadowolenia...To wspaniałe uczucie, cieszę się, że wróciło i wiecie co? Nie chciałabym wracać do "tamtych czasów", kiedy czas był mój, tylko dla mnie to spowodowało, że zatraciłam bardzo ważną cechę, jaką jest delektowanie się chwilą, zwyczajnymi sprawami...teraz na nowo potrafię doceniać :)